* About
a n v a n d e s o m p e l e. . .
. . .heeft iets met talen, poëzie, emigreren, *-retjes,
Mediterrane landen, katten, zelfgebakken brood,
knopen, muziek, Spritz, kladboekjes en veel meer.
Dit is mijn digitaal knip-, plak- en krabbelboek,
of noem het een archief, of een vergaarbekken,
of een virtuele mond, of een mentale speeltuin,
of misschien gewoon maar één van de zovele blogs
waar je op een verloren zondag al eens langskomt,
ronddoolt en hopelijk voor even blijft hangen.
(Veel) oudere berichten vind je op mijn andere blog:
(in heropbouw) http://anvandesompele.web-log.nl
contact: anvandesompele@gmail.com
O ja: alle inhoud van deze blog © An Vandesompele,
roep even als je mijn teksten wil gebruiken. Anoniem
kopiëren mag helaas niet, zingen, fluisteren of brullen wel.
Oproep De ambassadeurs
Schrijf je zelf gedichten en woon je in Gent? Dan is er goed nieuws, want met een origineel gedicht over de stad Gent kan je één jaar lang Ambassadeur van jouw stad worden.
Stuur jouw originele creatie in vóór 30 april 2010 en misschien word je door een professionele jury geselecteerd als één van de vijf kandidaat-ambassadeurs in één van de vijf categorieën. Van 17 mei tot en met 16 juli worden de geselecteerde werken tentoongesteld in de etalages van een aantal Gentse winkels en is het aan de Gentenaars zelf om hun Ambassadeurs te kiezen.
Wordt er het vaakst op jouw creatie gestemd, dan draag je één jaar lang de titel van Ambassadeur en win je een aantal leuke prijzen.
Voor meer informatie: http://www.deambassadeurs.be of info@deambassadeurs.be
Beste An Vandesompele,
Zou je contact met ons willen opnemen op bovenstaand e-mailadres? Je hotmail (genoemd op je oude blog) gaf een foutmelding.
Hartelijke groet,
de organisatoren van poëziefestival Dichters in de Prinsentuin
Dag An,
Hoe was het weer om bijna 17 te zijn en in het 5de jaar Latijn te zitten? Ik weet het nog precies omdat ik me voornam om het nooit te vergeten. Zoals Peter Pan zich voornam om nooit ouder te worden. Toen ik bijna 17 was lag de wereld aan mijn voeten. In mijn dagdromen bevoer ik meer dan zeven zeeën. Dankzij enkele onvergetelijke leraars werd ik ingewijd in de wondere wereld van het woord. Poëzie stond op het programma. En ik mocht ik proeven van de gave van het woord. Mijn voorkeur ging en gaat nog steeds uit naar het lied, de muziek. Als muziek een verhaal vertelt of als het gedicht gaat zingen, dan word ik gefascineerd. Dat mag, maar hoeft geen evangelieverhaal of psalm te zijn. Al besloot ik om als godsdienstleraar door het leven te gaan.
Het is nu tien jaar geleden dat ik les gaf aan de leerlingen van het 5de jaar Latijn in Waregem. En net zoals Wendy Peter Pan levend houdt door verhalen te vertellen over hem, brachten de Wendy’s uit jullie klas mijn dagdromen van weleer weer tot leven. Ik waande me weer even captain op mijn boot. Want mijn lessen mochten een forum zijn voor jullie toekomstwensen en verlangens. Die lessen waarop iedereen een stukje van zichzelf bracht: een verhaal, een gedicht of een lied. Wat meer kan een leraar wensen dan dat leerlingen het leven van elkaar leren?
Drie jaar later nodigden jullie mijn uit voor een klasreünie. Het mooiste geschenk dat ik in mijn loopbaan heb mogen ontvangen. Het deed deugd om te horen hoe het met jullie ging. Hoe jullie de dag en de nacht plukten. Ik was je toevallig tegen het lijf gelopen in jouw zo geliefde Gent op één van mijn muzikale strooptochten. En van het één kwam het ander. Ik volgde een tijdje je blog. En toen de jaren gestaag verder tikten, schakelden we over naar Facebook. De band bleef.
Een tijdje geleden mondde mijn reactie op één van je foto’s uit in een warme babbel. Je vertelde over je nieuwe blog en het pijnlijke 2011. En zie, ik mocht weer even in je gedachten kijken. Sterk hoe je schrijft over weerloosheid en weerbaarheid. Ik zou er zo een godsdienstles mee kunnen stofferen. Mooi hoe je schrijft over je vrienden en over vriendschappen. Over hoe ze vertellen, lachen, babbelen, confronteren en uitdagen. Ik lees je antwoord op Marie (een nobele onbekende) en word in de link meegenomen naar haar blog. Ik lees daar iets over Peter Pan. Hoe rond kan een cirkel zijn?
Weet je nog dat we samen met de klas naar Dead Poets Society en Peter Pan keken? De sombere woorden in je brieven. Een dood gewaande dichteres staat op en spreekt weer op haar nieuwe blog. Woorden zijn machtig. Zo machtig dat ze tot leven brengen. Zoals Wendy die Peter Pan een schaduw geeft. Mensen zonder schaduw zijn geen echte mensen. Een leven zonder schaduwkanten is een leugen. Blijf praten, blijf schrijven. Je brengt er de dode dichters in ons weer mee tot leven.
Dat het je heel erg goed mag gaan in 2012!
Liefs, Gunter.
Ps. Wat me benieuwt. Hoe was het voor jou om bijna 17 te zijn? Hoe kijk jij tien jaar later terug op die periode in het leven die voor mij, toen ik die leeftijd had, zo bepalend, zo openbarend is geweest?