Ik schrijf normaalgezien geen balansen, maar Marie’s verslag - zij het triest – heeft me doen nadenken over hoe mijn eigen 2011 eruit zag. Ik vraag me immers elk jaar af hoe het komende jaar eruit zal zien, al te ongeduldig om even stil te staan bij wat er zoal aan de revue is gepasseerd in het afgelopen jaar.
Ik herinner me 2011 als een aaneenschakeling van toevalligheden waarin ik me liet meedrijven in de stroom van evenementen, onder het motto “If you don’t know where you’re going, any road will get you there”. Ik woonde vorig jaar rond deze tijd in Rome en had – na maanden zoeken – net een paar maanden trots mijn eerste job aangevat die een behoorlijke job was voor wat de Italiaanse arbeidsmarkt te bieden heeft. 2011 werd zo het jaar waarin ik omringd werd met ontzettend fijne nieuwe mensen, waarvan sommigen al gauw goeie vrienden werden. Zo werd het afgelopen jaar niet alleen de periode waarin Italië m’n tweede thuis werd, maar ook het begin van een tijd waarin ik op m’n eigen benen leerde staan, definitief het studeren vaarwel zei en begon aan een volgende etappe. Vaarwel studentenleven, vaarwel syllabi, vaarwel uitslapen, vaarwel lege CV’s.
Na een zestal maanden bleek de multinational waarvoor ik werkte te willen besparen en dus werden de omstandigheden algauw een stuk minder aantrekkelijk, de contracten een pak slechter, evenals de sfeer onder onzekere collega’s. Na in totaal 9 maanden gewerkt te hebben als copywriter in hartje Rome werden er massale afslankingen aangekondigd, wat m’n toekomstperspectieven in Italië aan het wankelen bracht. En zo werd 2011 ook het jaar waarin ik noodgedwongen m’n biezen moest pakken om een nieuwe uitvalsbasis te vinden, en ten slotte na 2 succesvolle sollicitatiegesprekken halsoverkop, haast toevallig in Barcelona belandde.
Na ruim een jaar windstilte deden een aantal ingrijpende gebeurtenissen in m’n vriendenkring me ook weer de pen opnemen, zij het in briefvorm deze keer. Ontroerd door de vele reacties ben ik beginnen te spelen met het idee om in het komende jaar heel misschien ook mijn oudste zeer aan het papier toe te vertrouwen om zo een vervolg te breien aan een oud gedicht dat me blijft achtervolgen, met een rozig maar zeer fictief einde waar meer over te zeggen zou vallen. Indien niet, beloof ik dat dit toch niet mijn laatste brief is geweest.
2011 mag dan wel een gezegd jaar geweest zijn op vlak van vriendschap, op amoureus vlak was het een ramp. Ik verpatste m’n hart aan een intrigerende maar verwarde muzikant, en bleef na een intense periode achter met een hoop scherven die zich niet meer in hun vorm lieten kneden. Ook rondom mij sneuvelden behoorlijk wat lange relaties, al hielden een paar zeldzame uitzonderingen me sterk. Er wordt gehuild, maar er wordt ook gefeest en gelachen. Dat neem ik mee naar het komende jaar: een glimlach en een paar armen om mijn dierbaren hopelijk sterk te houden.
Wat ook ik meeneem naar het volgende jaar zijn de fijne, inspirerende mensen rondom me, de lieve woorden van lezers, de sprankels hoop van de Occupy-beweging die in 2011 massaal mensen op de been kreeg, een aantal uitstekende releases (met Bon Iver op kop) en mijn herappreciatie voor België die me in de toekomst misschien wel terug brengt naar m’n vaderland en lievelingsstad. Of tenminste als de wereld niet vergaat, wat zonde zou zijn. Afwachten maar wat het nieuwe jaar in pacht heeft, maar voor nu mag 2011 de aftocht blazen. Liefst met goeie muziek, want een avond als deze hoeft niet onopgemerkt voorbij te gaan. Indien er geen vuurwerk aan te pas komt dan hoop ik toch minstens dat morgen de hemel blauw ontwaakt, vol van nieuwe beloftes. Fijn eindejaar allemaal!
