Ik schrijf normaalgezien geen balansen, maar Marie’s verslag - zij het triest – heeft me doen nadenken over hoe mijn eigen 2011 eruit zag. Ik vraag me immers elk jaar af hoe het komende jaar eruit zal zien, al te ongeduldig om even stil te staan bij wat er zoal aan de revue is gepasseerd in het afgelopen jaar.
Ik herinner me 2011 als een aaneenschakeling van toevalligheden waarin ik me liet meedrijven in de stroom van evenementen, onder het motto “If you don’t know where you’re going, any road will get you there”. Ik woonde vorig jaar rond deze tijd in Rome en had – na maanden zoeken – net een paar maanden trots mijn eerste job aangevat die een behoorlijke job was voor wat de Italiaanse arbeidsmarkt te bieden heeft. 2011 werd zo het jaar waarin ik omringd werd met ontzettend fijne nieuwe mensen, waarvan sommigen al gauw goeie vrienden werden. Zo werd het afgelopen jaar niet alleen de periode waarin Italië m’n tweede thuis werd, maar ook het begin van een tijd waarin ik op m’n eigen benen leerde staan, definitief het studeren vaarwel zei en begon aan een volgende etappe. Vaarwel studentenleven, vaarwel syllabi, vaarwel uitslapen, vaarwel lege CV’s.
