Lieveling dot kom III

{onnodige noot voor nieuwsgierigen:
dit alles is fictief maar zeer denkbaar.}

Hij ligt stil onder mijn handen
te smeken om intacte liefde, als
een klein timide dier besloten
tussen zwaar bewapende muren.

Ik beloof hem stille intensiteit
voor de avond, een verteerbaar
ontbijt in de ochtend en schuif
mijn handen tussen zijn lokken,

waar ik hoop gedachten te stillen.

Verder gebeurt hier niets wat niet
op papier mag staan,  behalve wat
zacht gedoe tussen huid op meer
troosteloos hopende huid.

Wat later lig ik uitgeput op zwarte
lakens te dromen van langheid die
onaangetast kan blijven en alles wat
nog moeilijker is, zoals een warme,

vaste inborst.

Intussen schuifelen de twijfels als
stille passanten over de muur, waar
ze zwartverbrande sporen nalaten
die nog net niet ruiken naar triest.

We zetten de tv aan en gaan soezen
in de zetel. Nog heel even, en het gaat
vanavond heel hard waaien, tot dan
ook de regen komt.

We weten het ook allemaal niet, deze
dingen wegen. Maar we kijken in ogen,
en denken dat misschien enkel wij
dit kunnen verhelpen,

voor zover dat al hoeft.