Bukowski (mini) collection

“I will remember the kisses our lips raw with love and how you gave me everything you had and how I offered you what was left of me, and I will remember your small room the feel of you the light in the window your records your books our morning coffee our noons our nights our bodies spilled together sleeping the tiny flowing currents immediate and forever your leg my leg your arm my arm your smile and the warmth of you who made me laugh again.”

Als iemand weet…

Ik scharrelde deze foto op via-via maar niemand weet van wiens hand deze illustratie is. Degene die mij kan tippen bied ik een nacht gratis verblijf aan in mijn nederige maar gezellige B&B in de stad der steden: BCN!

Update: De mysterieuze schilder werd ontmaskerd door niemand minder dan Ivo Allewaert, die zo pienter was om de foto in Google Images te gooien. Dankzij deze bijzonder intelligente tool kwamen we erachter dat dit schilderij van de hand is van ene Gaëtan Henrioux, een redelijk aantrekkelijk ogende, jonge Parijzenaar die nog meer boeiend werk maakt, zoals dit. Ivo mag zijn prijs ter plekke komen opeisen als hij dat wil.

Wit

Zo’n zondag stil,
roerloos, enkel
lucht om tegen te
leunen, zacht
sussend wit om
vage onrust mee
te dempen, geur
van zwarte koffie
zonder koekjes
en hier en daar
een wolk vogels
die ik achterna
wil gaan, om mee
rond te tollen
tot ver weg naar
ik-weet-niet-waar
en dan misschien
weer terug, mocht
iemand bijvoorbeeld
roepen dat het eten
klaar is of dat het
alweer maandag is
intussen, zo’n
zondag min
of meer.

Vaders

Liefste M.,

Dit wordt mijn allereerste brief aan je, ik heb even je format gepikt, ik dacht dat dat wel zou mogen voor een keer.

Je weet waar armen en handen toe dienen: ze dienen om te dragen, te zwaaien, te tasten en te aaien. Als het echt nodig is ook om te ploegen, te klauwen en weer te zalven, maar je weet even goed als ik dat wij beiden nog net iets beter zijn in aaien. Het ligt in onze aard.

Aaien is er niet enkel voor kleine meisjes. Ik denk niet dat ik vroeger echt vaak aaide; ik herinner me vooral mijn vingers over de donzige rug van mijn tijgerkat, de toetsen van m’n piano, soms het gras met vroege dauwdruppels. Cd’s ook, en heel af en toe het haar van verstrooide, dromerige jongens.

Verstrooide, dromerige jongens komen in verschillende vormen; er zijn minnaars, gezellen, echtgenoten, broertjes, vrienden, collega’s, gezellig-gezelschap-jongens, onbekenden op de bus en – niet te vergeten – vaders.

Zachte dwang

(Strange Colour Blue)

(# experiment in progress)

(i) Hij staart mij aan met ogen van blauw dat haast overstroomt, likt wonden zacht, legt daarna mijn hand op zijn hartslag en ademt stil in mijn armen dat niets zonder pijn is.

(ii) In de verte dwaalt een verloren hond rond in de nacht, huilt een vermoeid kind, zakt iemand in de zetel met een oude foto, belooft een vrouw aan een man dat ze enkel de zijne is.

(iii) Zijn huid trilt. Ik leg mijn oor op zijn borst,  ze mompelt vermoeid hoe ze van sterk tot fragiel werd, smeekt stil om niet weer, niet meer, nooit meer te sidderen onder breuk.

e.e. cummings (mini) collection

“l(a
le
af

fa
ll
s)o
neli
ne
ss”

*

“may i feel said he
(i’ll squeal said she
just once said he)
it’s fun said she

(may i touch said he
how much said she
a lot said he)
why not said she

(let’s go said he
not too far said she
what’s too far said he
where you are said she)