It feels like home

(voor P., C., M.)

Met een zucht gaat de stad liggen onder het goudrode bladerbed
beschut tegen regen, klaar voor winterslaap. De snerpende wind
snijdt het zoveelste seizoen uit de kalender, wat nu komt is min
of meer hetzelfde als een jaar geleden, maar dan verder, waar
alles anders is

Alleen weet ze nog niet zeker hoe
maar angst is er om te bezweren

In de nieuwe straat sluit een ruit, een krakende kier verklapt
nog net de geur van warme appelen met kaneel, vanille en
chocolademelk. Onder de gloed van de lamp hoor je mensen
lachen, met veel gebaren vertellen ze weidse verhalen, delen
ze de wereld, verbreden ze de taal.

Dit was het, denkt ze, zo moest het,
hier en nu, en niet anders of elders

Met ogen gesloten is er nog het rode vuur middenin de kille kamer,
de dekens, de reflectie van vier, vijf lichamen in de tv, het vertrouwd gezicht.
Ook zonder reuk is er nog de geur van versgebakken brood, de schotels
met smaak van veel tomaat en Provençaalse kruiden, het zondagsgebak, de muziek, het ander leven zindert nog na

‘s Nachts houdt het haar wakker: hoe
dat lijf vol herinneringen binnensluiten?

Er ligt nog maar een maand afstand tussen hier (groot) en daar (klein),
toch lijkt het een eeuwigheid geleden: vanzelfsprekende taal en
gezichten, woordeloos weten, de twee bomen in de tuin die
de grootste zijn van het kleinste dorp dat we nooit echt helemaal
het onze wilden noemen.

Want wij allen wilden wortels verplanten,
we droegen het mee als huidloos geheim.

Maar nu is dus hier, en hier breekt nieuw goudbruin aan. Al is het zonder,
en los. Toch, als je goed kijkt, zie je het schilferlicht glas ademen
tussen de twee werelden, met poriën wijd genoeg om de lucht zacht in
en uit te blazen, en daar gebeurt het:

daar vangt ze de gloed die weerspiegelt en kaatst die zachtjes terug
en tegelijk verder, de nieuwe wereld in,
waar dan wellicht een nieuw seizoen begint.

foto: It Feels Like Home, Heidi Morten @flickr.com