It feels like home

(voor P., C., M.)

Met een zucht gaat de stad liggen onder het goudrode bladerbed
beschut tegen regen, klaar voor winterslaap. De snerpende wind
snijdt het zoveelste seizoen uit de kalender, wat nu komt is min
of meer hetzelfde als een jaar geleden, maar dan verder, waar
alles anders is

Alleen weet ze nog niet zeker hoe
maar angst is er om te bezweren

In de nieuwe straat sluit een ruit, een krakende kier verklapt
nog net de geur van warme appelen met kaneel, vanille en
chocolademelk. Onder de gloed van de lamp hoor je mensen
lachen, met veel gebaren vertellen ze weidse verhalen, delen
ze de wereld, verbreden ze de taal.

Dit was het, denkt ze, zo moest het,
hier en nu, en niet anders of elders

Alda Merini

Gisterennamiddag, op 1 november, liet in Milaan de Italiaanse dichteres Alda Merini het leven. Gek gevoel, want het was de eerste hedendaagse dichteres waar ik hier kennis mee maakte, vorige week zat ik nog met een bevriende Italiaan op de grond in de boekenwinkel poëziebundels van haar hand te doorbladeren. Een naam waar ik zeker kennis moest mee maken, luidde het. Merini bleek inderdaad één van Italië’s meest geliefde levende dichters, voor zover ze geen cultfiguur was. En nu, na 79 jaar, is ze dus niet meer, net toen ik één van haar gedichten, één van haar bekendste, al uit het hoofd begon te kennen:

“Non ho bisogno di denaro. Ho bisogno di sentimenti, di parole, di parole scelte sapientemente, di fiori detti pensieri, di rose dette presenze, di sogni che abitino gli alberi, di canzoni che facciano danzare le statue, di stelle che mormorino all’orecchio degli amanti…. Ho bisogno di poesia, questa magia che brucia la pesantezza delle parole, che risveglia le emozioni e dà colori nuovi.“